Het verhaal van Moenie

Lang geleden leefde ik op een berenboerderij in een kleine kooi. Mijn kooi was zo klein dat ik niet eens kon opstaan of bewegen.
Het was heel donker en vies op de boerderij en ik was erg bang.

Elke dag kwam de boer om sap uit mijn buik te halen met een metalen pijp – dat heet een catheter. Dat was zo pijnlijk!
’s Nachts droomde ik ervan om vrij te zijn, in de bossen. Maar hoe kon ik ooit ontsnappen? Mijn kooi zat stevig op slot en ik was te zwak en te ziek.

Op een dag bezocht een dame, Jill geheten, de boerderij. Ik wist meteen dat ze van dieren hield want ze sprak heel vriendelijk tegen mij en de andere maanberen.
Jill was heel verdrietig toen ze onze kleine kooien zag en ze beloofde ons dat ze terug zou komen en ons zou bevrijden. Jill sprak met heel veel mensen en vroeg “waarom worden deze schattige maanberen zo slecht behandeld?” Ze kwam er achter dat de boeren het sap uit onze galblazen, gal geheten, gebruikten in traditionele Chinese medicijnen.
Maar toen Jill met een aantal dokters sprak, hoorde ze dat mensen geen berensap nodig hebben! Er zijn heel veel planten en bloemen die in medicijnen gebruikt kunnen worden in de plaats van berensap.

Op de boerderij wachtten we en wachtten we in de hoop dat Jill terug zou komen. Sommige andere beren zeiden dat ze ons wel zou vergeten maar ik wist dat ze terug zou komen om ons te redden. Gelukkig besloot de regering om Jill te helpen. Ze wisten dat het heel belangrijk was om van wilde dieren, zoals maanberen, te houden en deze te beschermen. Ze vertelden Jill dat ze mij en 500 van mijn vrienden konden redden.

Eindelijk kwam Jill naar de boerderij en ze bevrijdde ons- ik wist dat ze ons niet zou vergeten!